دوست داشتن را آن رفیق مجازی برایم تعریف میکند

او که نه با رنگ صدایم آشناست

نه برق نگاهم

و نه گرمی دستانم.....

بی هیچ چشمداشتی احوالم را میپرسد

و به انتظار سلام دوباره ام

مینشیند

تا خلوت این دل زنگار گرفته را

با کلمات پر محبتش بشکند

او همان است که صدایش با دل خاموشم

هم آهنگ است

دوستش دارم به اندازه ذره ذره تنهاییم

و نهایت احساس خشکیده ام

او همان است که به دل ساده ام فهماند

عشق نه آن بود که می پنداشتم

و دوست داشتن چقدر زیباست