"باید .. برای آرزوهایمان ،

بیش از بیش .. خیال بافی کنیم ،

تا تو آماده می شوی من چندتایی بادکنک ..

به سقف خانه ِمان می بندم ،

آنقدر بالا .. تا دست هیچ تقدیری به ما نرسد...

من هنوز.. چندتایی واژه ی دست نخورده,

کنار گذاشته ام شاید وقتی که آمدی

برای همیشه...شعری نوشتم

که درعوض فعل های" گذشته"و "بعید" پُر باشد

از"حال های ساده "و" استمراری"

فکر کنم از ته دل عاشقم شوی اگر بخوانی اش

..همه‌ی زن ها خوشحالت می‌کنند ..

اما اگر زمانی این شعر را خواندی

به زنی فکر کن که آن را نوشته ,

او به خاطر تو , از دنیا متنفر شد ".