ناب ترین شعر حیات
خلاصه متنی زیبا از بهترین دوست
میشوی بهانه ی شعر هایم و بهانه ی اشک هایم...
غزل غزل پیش میروی و تمام زیبایی های عالم را بنام خود مهر میزنی...
یک شب رقیب ماه شب چهاردهی و یک شب لطافت گل هارا مصادره میکنی....
یک دم نسیم بهار میشوی و یک دم ترنم باران
من از تو جام می میطلبد و لعل لب.... به خاطر تو بیستون میکنم و جان میدهم ..
در جواب این متن زیبا و دلنشین می توان گفت
من دلم می خواهد بمانم
همین جا...
زیر سایه ی مهربانت
اما گاهی....
گاهی هم بودن، دلیلی برای دلتنگ نبودن نمی شود
گاهی هزار فاصله را می شود به یک نگاه، ساده پنداشت
گاهی هزار راه نرفته را، گریه می تواند کرد...
گاهی می شود بود...
و گاهی هم می شود در عین نبودن بود
می شود ماند...
با یک تبسم... یک نگاه... یک پرواز
قصیده ی شعرهایم،
ناب ترین واژه ها را در تلاطم خطوط بازی می دهد
و تو ای ناب ترین شعر حیات !
مبادا شانه هایت خمیده شود،
زیر روزمرگی قدم های من
مبادا شاخه ی نسترن،
در انحصار سکوت پر تلاطمت،
پژمرده ی بی رحمی ایام شود
مبادا بودنم عادت شود...!!
مبادا دلت بلرزد از این همه فاصله،
تو و غربت؟ ...آشنای روزهای غریبم!
تو و رنج؟ .... آرامش نفس های خسته ام!
وقتی حتی خدا... واژه ی مقدس دوست داشتن را به بهانه ی
ما مقدر می کند
وقتی حیای آغوش فراخ نرگس ها را، آسمان به یغما می برد
وقتی در جوار بی راهه نرسیدن.... به تو می رسم
به توای یگانه بهانه ی پاک زیستن...
به تو ای صاحبدل باغ نسترن های عاشق...
عهدی با من ببند...
که بمانی منتظرم!
همینجا...
زیر سایه ی خنک دست نوشته هایم...
در جوار سادگی حرف هایم...
و من نیز عهد می بندم...
که رسم عاشقی را سخت بر دیوار دلم بکوبم...
و دوستت بدارم...
از اینجا...
تا خدا...
