بیا از کابوس " کا " را برداریم
"بوسَ ش " بماند ارثیه ی لبهای مان
تا شش دانگِ خیال راحت شود
از آینده ی زل زدن های در یکدیگرمان...که مبادا
نگاهی از ما   در هم سُر خورد...
و کارش به بوسه  ای ختم نشود ...

بیا از کابوس " کا " را برداریم
بگذاریم بر سر شانه های مان...
که کاشانه شود ...تا در امان بمانیم از هجوم
بی وقفه ی دلتنگی که
بیرون از آغوشمان پرسه می زند ...