از عشق می سُرایَم از حسِّ نابِ جانم
از رنج ِ دلپذیری کز مِهر ِ تو درآنم ...

یادِ تو در وجودم، هردَم روان وُ جاری ست
نامـَت چو دُرّ و گوهر، میریزد از زبانم ...

سرمای روزگارم از تو همیشه گرم است
رنگِ بهار دارد با عشق ِ تو خزانم ...

این عشق، در وجودم تاهست غم ندارم
صدساله هم که باشم با عشق ِ تو جوانم

خون، در درون ِ قلبم میجوشد از تو انگار
عشقت چوآتش ِ داغ، میسوزد استخوانم

از عشق ِ توست اگر جان، جامانده در وجودم
این جان ِ نیمه جان هم، از توست مهربانم

من عاشق ِ تو هستم در اوج ِ بی تو بودن
سخت است تابِ این عشق ، امّا چه میتوانم؟