آنکه دائم نفسش حِس تو را داشت منم
این چنین عشق تو در سینه نگهداشت منم

آنکه دَر ناز فرو رفته و شاداب توئی
آنکه دِل کاشت ولی دِلهُره برداشت منم

آنکه کافر به دِل مومن مَن بود توئی
آنکه هر شعر تو را معجزه انگاشت منم

او که در باغ غزل گشت و خرامید توئی
او که یک بوته در این باغچه نگذاشت منم

او که عاقل شد و راه خرَدش جست توئی
آن که در مزرعه اش بذر جنون کاشت منم ...