نه تو گفتم ، نه تو من

نه كه یك واژه ، سخن

بین ما هیچ سخن ، واژه نشد

راز ما كس نشنود    ، صحبت و گریه ی ما كس نشنید

غم ما هیچ نخورد

گفتگوی من و پنهانی تو   ،  تا به آن عمر زمین پنهان است

دیر بودیم و كنون  ، لحظه ها و عطش بودن را

می شماریم به عشق    ، من و تو آمده ، ماندیم به شوق

و نفس دادیم بر هم با عشق   ،   و نشاندیم گل خاطره را

در پریشانی اندوه زمان

من و تو خاطره ی بودن را    ،   می نگاریم به شوق

می نویسیم به عشق   ، تا بسازیم یكی بیت و غزل

كه به اندازه ی تنهایی مان   ،  با من و با تن تو

گفتن از ماتم انسان دارد

باز دل تنگم من   ،   باز تنهایی تو

شاید این بودن ما   ،   نتوانست پریشان كند این خسته دلی

هر چه هستیم ولی     ،     به موازات خطوط عشقیم

نابیم  ، بی تابیم

لحظه ی بودن را ، پر از اشك و آبیم

هوس بودن و خواندن داریم

غزلی مهتابی ، رویایی   ، مثنوی ، قطعه ، رباعی ،خیام

دو سه بیتی بودن  ، دو سه مصراع نوشتن از تو

دو سه بیتی ز تنهایی من

من و تو باز ،    امان از من و تو

نه تو گفتم  ، نه تو من

بین ما از پس این پنجره ها

از پس پر غم این خاطره ها

شكل رنگین سخن در سبد عشق نبود

همه كتمان شد و در منزل این سینه نشد

به سراغ ما اگر می آیید

نرم و آهسته بیایید

مبادا كه ترك بر دارد

چینی نازك تنهایی ما