زمانه دوخت لبم را بریسمان سکوت      /    که قیمتم بشناسد ، بامتحان سکوت

 منی که خاک نشین بودم از تجلی عشق   /    گذشته ام ز فلک هم ، بنردبان سکوت

نهفته باید و ، بنهفتم آنچه را دیدم    /   که عهد عهد غم است و ، زمان زمان سکوت

صفای این چمن از مرغهای دیگر پرس    /  که من خزیده ام اکنون بآشیان سکوت

از این سکوت هم ای با خرد مشو نومید  /  چه قصّه ها ، که برون آید از میان سکوت

شکار زیرک از این ورطه سخت بگریزد  / هزار تیر فغان دارد این کمان سکوت

چه شکوه ها ، که بگوش آید از زبان نگاه    /   چه رازها ، که برون افتد از دهان سکوت

بسی حکایت ناگفتنی بلب دارم     /  سرشک روز و شبم ، بهترین نشان سکوت